|
سلام نظرهاي خصوصيتون خيلي شده چندتا حرفاتون خيلي گل بود موندم چه كار كنم قربون همتون
واي دارم اتيش ميگيرم ديگه از دست اين دل يه شب اروم ندارم واي اگه برگرده پيشم واسش پروانه ميشم ازش جدا نميشم
نميدوني كه من درهر ستاره كه مه را تا سحر يارو نديم است ويا در چهره ي سرخ شقايق كه خود بازيچه ي دست نسيم است نشاني از تو ميبينم سراغي از تو ميگيرم
+ نوشته شده توسط صادق کاظمی در پنجشنبه 4 مهر1387 و ساعت
23:49 |
سلام اول از همه از لحن عاميانه اي كه ميخوام بنويسم معذرت ميخوام . حرفامو موندم از كجا شروع كنم نميدونم چي بايد بگم خيلي دلم گرفته .راستش علاقه مندي وعشق زياد بعضي وقتا بد بلايي سره ادم مياره.تو كاره خودم موندم .يعني تو كار دنيا موندم. حرفامو صادقانه زدم و هيچ فكر باطلي نداشتم يا نميدونم ...........خلاصه پاك جلو رفتم ولي با حرفهايي كه بهم زده شد فهميدم ديگه كسي براي عشق و احساس تره هم خرد نميكنه.هميشه توكلم به خدا بوده وهست . حرفام تو سينم بد گير كرده .هرچي من عشقم رو پاك ميدونستم از ديد طرفم يه احساس از سر بي جنبه بودن و يه تفريح زود گذر لقب ميگرفت.خيلي از زندگي خسته شدم. راستش خیلی اتفاق ها افتاده ولی فقط مهرومحبت ونجابتش یادم میاد اميدوارم هرچه زود تر طرفم اينو متوجه بشه و برگرده ولي اگه ..... اخرين صحبتش رو كه يه جور طعنه بود من اسمشو ميذارم نصيحت كه هميشه پابندش ميمونم: هركسي كه بهت سلام كرد فكر نكن دوست داره عشقم براي خودم پاك ومقدس بود وهست تا اخر عمرم با خيالش زندگي ميكنم وهميشه بهش وفادار ميمونم . شايد زمان بتونه همه چيزرو ثابت كنه ولي واقعا خسته شدم ونااميد برام دعا كنيد از اطلاع رساني ضعيفم معذرت ميخوام
چشم من بيا منو ياري بكن گونه هام خشكيده شد كاري بكن غير گريه مگه كاري ميشه كرد كاري از ما نمياد زاري بكن اونكه رفته ديگه هيچ وقت نمياد تا قيامت دل من گريه مي خواد هرچي دريا رو زمين داره خدا باتموم ابراي اسمونا كاشكي ميداد همرو به چشم من تا چشام به حال من گريه كنن اونكه رفته ديگه هيچ وقت نمياد تا قيامت دل من گريه مي خواد غصه ي گذشته هاي خوب ما خيلي زود مثل يه خواب تموم شدن حالا بايد سر رو زانو بذارم تا قيامت اشك حسرت ببارم دل هيچكي مثل من غم نداره مثل من غربت وماتم نداره حالا كه گريه دواي دردمه چرا چشمم اشكشو كم مياره خورشيد روشن مارو دزديدن زير اون ابراي سنگين كشيدن همجا رنگ سياهه ماتمه فرصته موندنمون خيلي كمه اونكه رفته ديگه هيچ وقت نمياد تا قيامت دل من گريه مي خواد سرنوشت چشاش كوره نميبينه زخم خنجرش ميمونه تو سينه لب بسته سينه ي غرق به خون قصه ي موندن ادم همينه
+ نوشته شده توسط صادق کاظمی در شنبه 23 شهریور1387 و ساعت
18:21 |
سلام
میلاد امام علی مبارک امید وارم حب علی (ع) همه مارو سعادت مند کنه. یا علی لعل عقیقی جز تونیست هیچ درویشی حقیقی جز تو نیست ***** حیدرا یک جلوه محتاج توام داغ برپاکن که حلاج توام جلوه ای کن تا که موسایی کنم یا به رقص ایم مسیحایی کنم یک دو گام از خویشتن بیرون زنم گام دیگر بر سر گردون زنم گام بردام ولی با یاد تو سر نهم بر دامن اولاد تو + نوشته شده توسط صادق کاظمی در چهارشنبه 26 تیر1387 و ساعت
16:43 |
سلام اين دفعه اومدم يك شاعر كهنه كار كه تا الان نميدونم چرا ولي هيچ اثري رو منتشر نكردن ايشون از شاگردان سركار خانم غزل تاجبخش بودن ومن از سبك كاريشون خيلي خوشم مياد يكي از كارهاي اين استاد رو براتون اماده كردم ادرس وبگاه تازه افتتاح شده ایشون رو هم براتون گذاشتم . در ضمن ايشون شوهر خاله ي بنده هستن. اي كاش كه اين دل به تو ماواي نميداد در دفتر خود نام تورا جاي نمي داد اي كاش كه اين اييينه زنگار نمي بست اين سرو در ان خاك سيه پاي نميداد اي كاش چمن دور زگل زار نمي گشت الاله ي خود بر توخود آراي نمي داد اي كاش كه نيلوفر خاك گذر دل يك غنچه به زلف توي زيباي نمي داد اي كاش كه ان شب گذرم راه دگر بود باز ان نگه هت وعده ي فرداي نمي داد سيد كاظم بيضائي + نوشته شده توسط صادق کاظمی در چهارشنبه 1 خرداد1387 و ساعت
22:36 |
. با سلام به پيشگاه مقدس اقا امام زمان (عج) وسلام خدمت شما دوستان عزيز تو اين چند وقتي كه گذشت خيلي گرفته وغمگين بودم كه كم كم داشتم از همه چيز سير مي شدم ولي تو شهر ما هميشه يك جايي هست كه وقتي از همه چيز خسته شدي اونجا بري وبا محبوب همه ي ما ايراني ها خلوت كني وبا يك توكل ازشر تمام مشكلات دنيايي كه خودمون براي خودمون ساختيم نجات پيدا كنيم.تو زندگي خيلي مديون اقا امام رضا(ع) هستم وهمسايه بودن با اقا باعث افتخارمه .اينجا در مشهد نايب الزياره همه ي عزيزان هستم . اميدوارم با نظرات خودتون در بهتر شدن اين وبلاگ كمكم كنيد: در گذر از کلامی از شاعری که همیشه حرف دلم را با زبان ترانه بر ملا ساخته، سوار بر موج خروشان نوایی که از ساز همیشه کوک بزرگ آهنگسازی مهربان می خروشد به اوج پرواز صدایی می رسم که در خانه به خانه از ثانیه های شکستن ها و تنهایی هایم همنشین آه و هم صدای ناله هایم بوده، با نیستی تا نیستی خاطراتم و نبود برنگاه عشقی که مرا در هر نفس غم آلوده ی خویش ساخته می روم و باز می رسم تا صدایی که از نو ترانه ای دیگر را با طعم هستی بر پهنه ی قلبم بپاشاند ، برای من، که از خروش صدای همیشه جاری لحظاتم تا به امروز ترانه ای غیر از حرف دل خویش نشنیده ام و نه کلامی غیر از صداقت محض در واژه به واژه ی گفتار شاعرِ عارف و محبوب خود یافته ام چه چیز خوشتر از گوش جان سپردن به نوایی ست که نُت به نُت آمیحته با احساس عشق و محبت بزرگمردی ست پیام آور شوق و شور زندگی؟ در لحظاتی که تنهایی و دلشوره های همیشه همراه و هم سایه ام مجالی به فکری برای نگاشتن خاطری تلخ، یا که شیرین، بر پرده ای از بازی عشق و خاطره برایم باقی نگذاشته است. اي زورق شكسته كه در كام طوفان نشستي اي شاخه ي تكيده كه با خشم رگبار شكستي اي توگداي مسكين كه اواره وبي پناهي اي راهي لب مرگ كه فردا به باد فنائي از حال اين خسته صدا بشنو بكن شكر خدا كه توخوشبختي وفارق زعذاب ببين دل عاطل من ازرده حال ونيمه جون چه كشيد از پس اين فاصله ها اي خدايي كه گواهي سيل عشقت من رو برد دوري تو سخته برام بسه جدايي يابسوزم يابسازم كه دل افت زدومرد اين كه نشد رسم دل وعدل الهي ترميم اين قلب چروك خورده ي من كارداروودوا نيست دوري تومرگ منه مرگ من از خداجدائيست ازردم ازعالمم از جنگ وجدال من روببر باد حقيقت من خلقت دست توام توخالق همه طبيعت اي خدايي كه گواهي سيل عشقت من رو برد دوري توزجر برام بسه جدايي يابسوزم يابسازم كه دل افت زدومرد اين كه نشد رسم دل وعدل الهي
+ نوشته شده توسط صادق کاظمی در سه شنبه 3 اردیبهشت1387 و ساعت
20:52 |
سلام
بابا من نوشتم که حرف دلم چه کار کنم دلم شعر نویسی خوبی نداره اوون روز هم مثل اینکه خیلی پر بوده به امید خدا اصلاحش می کنم + نوشته شده توسط صادق کاظمی در دوشنبه 19 فروردین1387 و ساعت
0:16 |
0هميشه سلام................... بعضی وقتها که تنها میشیم میگیم خدایا چی میشد فقط عاشق تو میشدم و هیچ کس و دوست نداشتم. آخه عشقهای زمینی خیلی آدمها رو عذاب میده. فکر میکنی اگه فقط عاشق خدا بودی همه چیز درست میشد!!! چرا فکر میکنیم اگه فقط عاشق خدا بودیم همه چیز درست میشد؟ چرا خدا خودشو به ما نشون نمیده؟ عشق هایی رو هم که تو زمین داریم اولش خوبه اما کم کم مشکل پیش میاد و همش خراب میشه آخه تا طرف و زیاد نبینی نمیشناسیش فکر نمیکنی اگه خدا رو هم میتوننستی ببینی با عشقش مشکل داشتی؟ شاید واسه همین خدا رو نمیشه دید. اگه یه عشق زمینی رو هم فقط یه بار میدیدی میتونستی یه عمری با عشقش زندگی کنی و همیشه دوستش داشته باشی. نمیدونم چی بگم فقط میدونم خیلی خستم خیلی یه ساعت خوابیده یه چهره تکیده یه جسم پاره پاره یه روح زخم خورده خدا به من این داده ای خدا من گله دارم دل بی حوصله دارم روح و جسم خسته دارم چرا من اینجا بشینم رنگ شادی رو نبینم فقط از این همه بازی زمین خوردن رو ببینم مگه این دل چه گناهی کرده مگه این دل جز محبت به کسی بدی کرده مگه این دل ... مگه این ثانیه ها که میگذره عمر بیهوده من که میگذره به کسی کاری داره مگه راهی توی هیچ جایی داره ... همه میگند تو بزرگی ولی هیچ کس فکر نکرد که پیشت ما کوچیکیم که پیشت ما ذره خاکیم توی این دشت بزرگ اگرا راده كني که شاید هر لحظه ای یه باد سخت جای ما رو توی این دشت بزرگ عوض کنه ما همگي هلاكيم... باز همه میگند بزرگی باز همه میگند که گرگیم باز همه میگند رفاقت عشق ما فقط صداقت ولی حیف صد رو دارند ولی حیف قلبهای پر کینه دارند از خودم بدم میاد........ از نوشتن،از سرودن،از فقط فقط تو بودن...... + نوشته شده توسط صادق کاظمی در پنجشنبه 15 فروردین1387 و ساعت
12:20 |
دوباره ماهي سرخ دوباره ابي اب دوباره عيدي من غزل هاي ترد ناب دوباره دستهاي تو سفره ي هفت سين من وقت تحويل بهار ساعت عاشق شدن مابايد دوباره بچگي كنيم سبزي بهاروزندگي كنيم سلام نميدونم چرا اصلا از اومدن بهار خوشحال نيستم دلم ميخواد از ته دل گريه كنم ولي از رفتن زمستان خيلي خوشحالم( چون امسال خيلي سردبود) اميدوارم ودعا مي كنم در اين سال بتونيم معرفت خودمون رو به امام زمان خودمون بيشتر كنيم بياييد دعا كنيم ظهورامام مهدي(عج) در سال 87 رخ بده تا شايد .....................ارام بگيريم به اميد سالي پربار براي همه در درزير پرچم اقا امام زمان(عج) + نوشته شده توسط صادق کاظمی در جمعه 2 فروردین1387 و ساعت
17:53 |
در خود می بینم و می نگرم به آنچه که از حضور و عبور هر رفیق بر من آمده، در حادثه ی تکرار سایه های بی رنگ و چهره ای که هر کدام، برای خود، هزار چهره و درون خود هزار رنگ داشتند چه غمگین می شوم زمانیکه می فهمم هیچکدام نه رویی به خوبی و نه رنگی زخوشی بر آینه ی قلب من نپاشیده اند.سر بر بالین تنهایی خویش می گذارم تا تن مهجور و خسته ام را همراه قطره های اشک خود همسفر جاده های خشک و بیایانی گونه هایم کنم، در حیرت از مرام و معرفت عزیزانی که روزی سنگر امن تنهایی شانه هایم بودند ، در ویرانه های خاطراتم بر پشت خود می لرزم وهق هق و شب گلایه های خود را با این ترانه هم صدا می شوم. و بارش آغاز می کنم
دل را که رنجید از کسی خرسند کردن مشکل است شیشه بشکسته را پیوند کردن مشکل است بار حمالان به دوش خود کشیدن ننگ نیست زیر بار منت نامرد رفتن مشکل است + نوشته شده توسط صادق کاظمی در جمعه 3 اسفند1386 و ساعت
3:14 |
به ذهن تاريخي خود که رجوع کنيم، متوجه مي شويم که ما ايرانيان، هميشه آدم پر احساسي بوده ايم که به طور معمول، تصميم گيريهايمان آني است. تا خبر خوبي را مي شنويم، صداي هلهله مان به اوج مي رسد و ناگهان هم فروکش مي کند و وقتي هم خبر بدي را مي شنويم، فوري غم مي گيريم و نداي کمک، کمکمان گوش فلک را کر مي کند و چند روز بعد هم، ديگر هيچ. حادثه زلزله بم، آن قدر براي من و شما و ديگران دردناک و زجرآور بود که يک عزم ملي و فراملي مي طلبيد تا بم، بار ديگر سرپا بايستد و لبخند مهر، بر لب مردمانش جاري گردد. همه از همه سو به کمک برخاستند؛ نه تنها از ايران، بلکه از همه نقاط جهان. استاد شجريان که باغ هنر بم را با کمک ديگران پي ريزي نمود، در آن اوايل با استقبال خوبي هم روبرو شد. همه فرياد زدند که کمک خواهند نمود، امّا همان ذهن تاريخي به ما مي گويد که اين قضيه هم، کان لم يکن مي تواند تلقّي گردد! عنوان ابتدايي اين مطلب هم همين را به ما مي گويد. اتفاقا دستور صريح شريعت ما اين است که از حوادث خوب يا بد، نه خيلي شاد شويم و نه خيلي ناراحت. ما هم که ادعاي مسلماني داريم. پس وظيفه ما حکم مي کند که به همان اندازه که هيجانات آني ما باعث شد که به شدت از فاجعه ناراحت و گريان شويم و دست بر سر بکوبيم، به همان اندازه هم منطق خود را بر قضيه حاکم سازيم و مساله را پايان يافته تلقّي نکنيم و آن را به دست تاريخ نسپاريم. هيجانات آني، يک بار براي هميشه اتفاق مي افتد، امّا با منطق، هميشه به ياد خواهيم داشت که هنوز هم چشم هايي هستند که به تقاضاي ياري، ما را فرامي خوانند. باشد که مهر و محبت و هم نوع دوستي امان را فراموش نکنيم و احساسات و هيجاناتمان همراه با عمل به شعارها و حرف هاي متعلق به دوران هيجانمان باشد.
+ نوشته شده توسط صادق کاظمی در چهارشنبه 1 اسفند1386 و ساعت
10:26 |
|
درباره وبلاگ
صادق کاظمی
دانشجو رشته مهندسی پروژه مشهدمقدس --------------------------------------- زمين از غصه ميميرد گل از باد زمستاني شعور شعر ناپيداست در اين مرداب انساني همجا سايه ي وحشت همجا چكمه ي قدرت گلوي هر قناري را بريدند از سر نفرت بجای رستن گلها به باغ سبز انسانی شکفته بوته ی اتش نشسته جغدویرانی -------------------------- غربتی که سرده تمام روز و شبهاش غریبه از من وتو عشق من عاشقم باش
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
